odszkodowanie w anglii

Tak jak zawsze przed kazdym wybyciem, odszkodowanie w anglii  ustanowilem cieplny dres, czapke, rekawiczki. W kieszeni 10 zl, tropy i stara empetrójka. Na zaczatek zamykam energetyczna muze, by wkrecic sie na kompletne objazdy ciagu. Kilkanascie minut szybkich brzmien i juz spiesze na 100% swoich szanse. Nic osobliwego. Tego dnia wybieralem inna jezdnie niz podawalem do tej pory. W zasadzie wlasciwie w ogóle sie nad tym nie zastanawialem, tylko spontanicznie skrecilem w upowaznienie zamiast w lewo na najblizszym skrzyzowaniu. Kilkanascie metrów latwej, zdolna melodia i usmiech na buzi. To jest to, na co pelny dzien czekalem i w maksymy wolno stan ten staje sie dla mnie taksa, ale nie dzis. Dzis wydarzylo sie cos odrebnego. Nawalnica w listopadzie? Dobiegajac mniej wiecej do 30% swojej drogi, na niebie zanotowalem blysk. Pomyslalem sobie: WTF? W listopadzie powiadamia sie na nawalnice? Przekonujac to sobie zludzeniem albo odruchem jakiegos swiatla wozu – spiesze dalej. Dokanalowe gloski efektywnie obrzynaja mnie od wszystkich dzwieków plynacych z zewnatrz, totez nie jest mi informacje uslyszec trzasków (jesli w ogóle egzystowaly). Podbiegam kolejne kilkadziesiat metrów i znów zobacze… blysk. Sam juz nie wiem, czy jestem pijany, nacpany, czy moze juz tak zmeczony szorowaniami, ze widze blyski. W wyczekiwaniu na nastepne wyobrazenie optyczne biegne dalej i patrze sie w niebo. Nie sadzilem, ze w tej chwili…. zacznie upadac. Delikatne krople jesiennego deszczu maleja tuz na moja leb, dloni i pod nogi. Maleja jakby leniwie, ociezale i niezbyt dynamicznie. Pomyslalem sobie: Hmm.. Fajny jesienny deszczyk, w mzawce dawno nie biegalem. Usmiechajac sie jeszcze szerzej, zmieniam muze na swojej empetrójce, która ma potega obliczeniowa mniejsza niz kalkulator. Zywilo na chillotowy mix, który calkowicie potrafi mnie odciac od swiata. Obmacuje lekki blogostan, jednak w glebokosci siebie umiem, ze nigdy nie moze byc tak, aby nie potrafilo byc piekniej. Nastepne kroki, nastepne sekundy piosenki, a deszcz rozpoczyna sypac coraz zarliwiej. W maksymy opady w ogóle sie nie nasilaly, tylko przeskoczyly z delikatnej mzawki do umiarkowanej wspanialosci burzy. Wyciszony umysl niespodziewanie podaruje sie we sygnaly i zaczyna mnie sabotowac: [Tu wstaw brzydkie wyrazenie, które powiadamiasz, kiedy sie zezlosciles] Dlaczego upada akurat dzis, kiedy decydowalem biegac?! – gadalem sam do siebie, na chwile tracac uciecha z szeregu. Do przystanku mam jeszcze jakies rzetelne 500 m, zatem odszkodowanie w anglii wyruszam zwawiej biec. Staram sie objezdzac kaluze i biec pod drzewami (nawet nie wbieglem na to, ze o tej porze roku drzewa nie maja listowi), by jak najmniej zmoknac. Kolejne sekundy ciagu, a obmacuje, ze deszcz sie nasila. W pewnym momencie wdepnalem w kaluze i sadze sobie: ” Dobrze…”. Cóz, z zlopiacym obuwiem, przemoknieta czapka biegne dalej, by zalapac sie na nadjezdzajacy autokar. Dobiegam do postoju i zobacze grupke sterczacych ludzi, którzy uchwyceni jak sardynki w konserwy usilnie usiluja oslaniac sie przed opadem.